Ε! Ταξιδιώτη

1
9
Πρωτομαγιά 1944. Η εκτέλεση των 200 κομμουνιστών πατριωτών στο σκοπευτήριο της Καισαριανής

Το τραγούδι αυτό είναι αφιερωμένο “…στον τοίχο της Καισαριανής …”
Γράφτηκε μετά από βόλτα εκεί.

“Ατσίγγανε κι αφέντη μου, με τι να σε στολίσω;
φέρτε το μαυριτανικό σκουτί το πορφυρό.
στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κ’ ίσα εν’ αντρίκειο ανάστημα ψήλωσαν το σωρό.”

Ν. Καββαδίας (Federico Garcia Lorca)
Social Waste 05 / 11 / 2002

Στίχοι : Λεωνίδας
Παρουσίαση : Λεωνίδας
Παραγωγή : Παρίας
Μίξη, Ηχοληψία : Φώτης Κίκιρας
Studio : Πέρασμα
Έτος : 2002

Ήρθα εδώ περαστικός για πάρτη σας όμως
κι ήρθα από μόνος μου δεν με έβγαλε ο δρόμος
ήρθα με δέος και σεβασμό φορούσα
πηρά μαζί μου και την όψη μου τη χαμηλοβλεπούσα
κι εκεί στο τόπο με τα κυπαρίσσια
πάει το θράσος μου που είχα αποθέματα περίσσια
βλέπεις θες δε θες σε λυγίζει το μέρος
βαρύ το χώμα που πατάς και ο αέρας γερός
μυρίζει μνήμες παλιές που τρυπών σα σπαθιές
κι αν τυχόν αφουγκραστείς ακούς ακόμα μπαλωθιές
του χθες που ταξιδεύουνε μόνες στο χρόνο
και σέρνουν κάτι απ’το φθόνο και σίγουρα κάτι απ’το πόνο
για αυτό σου λέω ξεγνοιάστε μου διαβατή
να το θυμάσαι τούτο εδώ το μονοπάτι
με σεβασμό αυτό και μονό έτσι σα φόρο τιμής
και είναι το πιο λίγο που μπορούμε να προσφέρουμε εμείς
οι ακάπνιστοι οι αδοκίμαστοι και οι βολεμένοι
που κάποια ήσυχη γωνία μας περιμένει κάπου
και αυτό είναι όλο και όλο μας το ρίσκο
για αυτό κι εγώ θα αφιερώσω αλλού τούτο το δίσκο

E, ταξιδιώτη! εδώ πεθάναν ανθρώποι
γι’ αυτό σου λέω χαμήλωσέ το το βλέμμα
E, ταξιδιώτη! εδώ πεθάναν ανθρώποι
και όσα βλέπεις φυτρωμένα ποτισμένα είναι με αίμα
E, ταξιδιώτη! εδώ πεθάναν ανθρώποι
σε αυτό τον τόπο από όπου ξέγνοιαστος περνάς
E, ταξιδιώτη! εδώ πεθάναν ανθρώποι
εδώ πεθάναν ανθρώποι μη το ξεχνάς

Γαλαζοπράσινη θα ήτανε η στερνή η ματιά
και το άκουσμα το τελευταίο σίγουρα μπαλωθιά
μα τώρα άλλα περίμενα άλλα θα έπρεπε να δω
είμαι περήφανος πάντως που πέρασα από δω
έστω για λίγο για αυτό ψυχή και ματιά ανοίγω
μη ξεχάσω τίποτα και όταν θα φύγω
έτσι για μένα κι ακόμα για τους απροσκύνητους
ποτέ να μην πιστέψω και τους δήθεν ευσυγκίνητους
τους φαφλατάδες, τους κουστουμάτους λογάδες
που έχουν θεό τους ψήφους και παράδες
όμως εγώ τι κι αν δε ξέρω πολλά
αυτά τα λίγα που έχω μάθει τα γνωρίζω καλά
κι έτσι δεν μπορεί κανείς κορόιδο να με πιάσει
κι ίσως αν πλησιάσει μόνο τα νεύρα να μου σπάσει
κι όσο για σένα συνταξιδιώτη μου στο χρόνο
ένα μονάχα θα σου πω αυτό και μόνο
όταν περάσεις από ‘δω και πάλι
να χαμηλώσεις φίλε αν θέλεις το κεφάλι
και να σκεφτείς πως εδώ κάτω κάποιοι πέθαναν για σένα
και είναι το χώμα ποτισμένο με αίμα