Στη γιορτή της ουτοπίας

Diego Rivera, «El hombre controlador del universo o El hombre en la máquina del tiempo», 1934, Palacio de Bellas Artes, Ciudad de Mexico

«La utopía está en el horizonte. Camino dos pasos, ella se aleja dos pasos y el horizonte se corre diez pasos más allá. ¿Entonces para que sirve la utopía? Para eso, sirve para caminar.» – Fernando Birrio

Στίχοι, παρουσίαση: Λεωνίδας
Παραγωγή: Χρήστος, DXR
Μπάσο: Στέλιος
Scratch: DJ Stigma
Έτος : 2013

Chiapas, Καλοκαίρι 2012

Θα’τανε κάποια Κυριακή, κάποια Δευτέρα
Σε κάποιο ποίημα του Λόρκα, στους πίνακες του Ριβέρα
Στη θάλασσα του Χικμέτ, στα λόγια του Γκαλεάνο
Και πριν καλά καλά σε βρω πάντα σε χάνω
Θα’τανε καθημερινή, μπορεί και αργία
Πλακάτ, πανό, «κράτος κλειστόν» και απεργία
Σε κάποιο στίχο του Άκη Πάνου, ή του Ρασούλη που φωνάζει
Κι όμως αλλάζει Κεμάλ, κι όμως αλλάζει

Όσο σιμώνω μακραίνει κι έτσι ποτέ δεν τη φτάνω
Άπιαστη, ωραία ουτοπία- καλά τα λέει ο Γκαλεάνο
Μα όταν γιορτάζει καινούριους δρόμους μου τάζει
Κι αρχίζω πάλι να πιστεύω πως ο κόσμος αλλάζει (αλλάζει)
Κι αμφισβητώ τον Κεμάλ, αμφισβητώ και το Μάνο
Στέκω στις μύτες των ποδιών αλλά και πάλι δε φτάνω
Είν’ το παιχνίδι παλιό κι αν θες το νόημα να βρούμε
Πρέπει λιγάκι ακόμα ψηλότερα να σηκωθούμε
Οι ποιητές μας τα ‘χουν πει, του παιχνιδιού τους κανόνες
Τους έχουν γράψει με πορφυρή μελάνη οι αιώνες
Όπως και τότε στη Χιλή, θα ‘τανε once Setiembre
Κι είπες χαλάλι, και hasta la victoria siempre
Ή σαν και τώρα που μου ‘παν πως σ’είδανε στην Ινδία
Μάζευες ήλιο κι αέρα μ’ όλη την ξυπολυταρία
Με ένα κόκκινο μπερέ σ’είχανε δει μια φορά
Ήσουνα λέξη στο στόμα του Thomas Sankara
Κι ακόμα τώρα σε βλέπουν κι όλο τον κόσμο ρωτάνε
Οι Δον Κιχότοι κι οι Σάντσοι που πάνε;
Γίνεσαι μάϊσα σελήνη, νύχτα χαράζεις πορεία
Και την ημέρα αφήνεις και ταξιδεύουμε στ’αστεία

Θα’τανε κάποια Κυριακή, κάποια Δευτέρα
Σε κάποιο ποίημα του Λόρκα, στους πίνακες του Ριβέρα
Στη θάλασσα του Χικμέτ, στα λόγια του Γκαλεάνο
Και πριν καλά καλά σε βρω πάντα σε χάνω
Θα’τανε καθημερινή, μπορεί και αργία
Πλακάτ, πανό, «κράτος κλειστόν» και απεργία
Σε κάποιο στίχο του Άκη Πάνου, ή του Ρασούλη που φωνάζει
Κι όμως αλλάζει Κεμάλ, κι όμως αλλάζει

Σ’έχω γυρέψει καιρό, πήρα από πίσω τα ίχνη
Σ’ έψαξα μέχρι την Τσιάπας, αντάρτες μες στην ομίχλη
Στο Σύνταγμα στην πλατεία σε ψηλαφίσαν μιλιούνια
Και πιο πριν στην Ιβηρική, plazas del Sol και Catalunya
Στο Μισίρι και στο Τούνεζι ήσουν φλόγα και φως
Στο Μεξικό σε βγάλανε #YoSoy132
Ρίχνει τα πέπλα η Σαλώμη, το κεφάλι στο πιάτο
Μα δε μασάει, αντιστέκεται το precariato
Εργάτες στη Χαλυβουργία, απεργία cabrones!
Και ανθρακωρύχοι στην Asturias, “… hasta los cojones”
Φοιτητές στο Σαντιάγκο μα και στο Μοντρεάλ
Γιατί η παιδεία είναι αγαθό δημόσιο και δωρεάν
Στην Αργεντίνα οδοφράγματα σαν τον παλιό καιρό
Στην Cochabamba δεν πουλιέται ρε κουφάλες το νερό
Σαν Μάη του ΄68 χρόνια να ‘ρθεις σε περιμένω
Σαν τραγούδι του Oscar Chavez απαγορευμένο
Ήσουν βιβλίο που το βάλαν φυλακή στην Τουρκία
Και ανταποκριτής νεκρός στη Χομς στη Συρία
Αλλού σε λένε Ζαπάτα κι αλλού Τουπακ Κατάρι
Αλλού Σαντίνο, Αλλού Τσε, και στην Ελλάδα Άρη

Seria un domingo tal vez un lunes
en un poema de Lorca, o en los murales de Rivera
En el mar de Hikmet, las palabras de Galeano
y antes de conseguirte, te pierdo otra vez
Seria un dia de entre semana o tal vez de fiesta
pancartas, carteles, «estado-gobierno cerrado» y huelga general
En algunas letras de Akis Panou, o de Rasoulis que gritan
Y sin embargo se cambia Kemal, sí que se cambia

Cuanto más me acerco, ella se distancia y asi nunca la consigo
Inaccesible, bella utopía – tiene razón Galeano
Pero cuando está de fiesta nuevos caminos me muestra
Y me pongo a creer otra vez que el mundo se puede cambiar
Y pongo en duda a Kemal, tambien pongo a duda a Manos
y aun en puntillas no la alcanzo
Es un juego antiguo y si quieres encontrar el sentido
tenemos que levantarnos un poco más alto
Los poetas ya nos han dicho, lo de las reglas de este juego
quedan escritas con tinta roja por los siglos
Como entonces en Chile, seria el once de Setiembre
Y dijiste “que sea así” y “hasta la victoria siempre”
O como ahora que me dijeron que te vieron en India
cosechando sol y aire con todos los sin zapatos
o de un beret rojo te vieron una vez
Fuiste palabra en la boca de Thomas Sankara
Y aun hoy te ven y preguntan a todo el mundo
“por donde van los Don Quijotes y los Sanchos?”
Te transformes en luna bruja, de noche dibujas dirección
y de dia nos dejas pretender de viajar

Seria un domingo o tal vez un lunes
en un poema de Lorca, o en los murales de Rivera
En el mar de Hikmet, en las palabras de Galeano
y antes de conseguirte, te vuelvo a perder
Seria un día de entre semana o talvez de fiesta
pancartas, carteles, «estado cerado» y huelga general
En algunas letras de Akis Panou, o de Rasoulis que gritan
y sin embargo se cambia Kemal, sí que se cambia

Llevo muchos años buscándote he seguido los señales
Te busqué hasta en Chiapas, guerilleros en la niebla
En la plaza de Syntagma te rozaron milliones de gentes
y antes, en Iberia, plazas del Sol y Catalunya
En Egipto y en Tunisia fuiste fuego y luz
En México te llamaron #YoSoy132
Salome deja caer sus velos la cabeza en la bandeja
Pero no se defrauda, resista el precariato
Trabajadores en Halyvourgia, “huelga cabrones!”
y mineros en Asturias, “… hasta los cojones”
Estudiantes en Santiago y tambien en Montreal
Porque la educacion es un bien público y gratis
Barricadas en Argentina como en aquella época
En Cochabamba el agua no se vende carajo!
Te estoy esperando como si fueras el Mayo de ’68
como una canción prohibida de Oscar Chavez
Fuiste un libro encarcelado en Turquia
y un periodista muerto en Homs, Syria
por algún lugar te llaman Zapata y porotro tupac Katari
En otro Sandino, o Che, y en Grecia Aris

Seria un domingo o tal vez un lunes
en un poema de Lorca, o en los murales de Rivera
En el mar de Hikmet, las palabras de Galeano
y antes de conseguirte, te pierdo otra vez
Seria un dia de entre semana o tal vez de fiesta
pancartas, carteles, «estado cerrado» y huelga general
En algunas letras de Akis Panou, o de Rasoulis que gritan
Y sin embargo se cambia Kemal, sí que se cambia

Sarà stato di domenica o forse di lunedì
In qualche poesia di Lorca, nei murales di Rivera
Nel mare di Hikmet, nelle parole di Galeano
E prima ancora di trovarti, ti perdo di nuovo
Sarà stato qualche giorno della settimana o forse qualche giorno festivo
Cartelli, striscioni, «stato chiuso» e sciopero
In qualche canzone di Akis Panou, o di Rasoulis che urla
Può cambiare Kemal, può cambiare

Piu mi avvicino a lei, piu lei si allontana e io non la raggiungo mai
inacessibile, meravigliosa utopia – Galeano aveva ragione
ma quando lei sta celebrando, mi promette nuovi cammini
E io comincio a credere di nuovo che il mondo si possa cambiare
E metto in dubbio Kemal, metto in dubbio anche Manos
Mi alzo sulle punte dei piedi, pero anche cosi non riesco a raggiungerla
E’ un gioco antico e se vogliamo trovarne il significato
dobbiamo alzarci un po’ piu’ in alto
I poeti ci avevano avvisato, le regole di questo gioco
sono state scritte con inchiostro rosso nei secoli
Come quella volta in Chile, era l’undici di settembre
E tu hai detto “lascia che sia” e “hasta la victoria siempre”
O come ora che mi hanno detto di averti visto in India
raccogliendo sole e vento. insieme con gli scalzi
ti hanno visto un’altra volta con un berretto rosso
E sei stato una parola nella bocca di Thomas Sankara
Ancora oggi ti vedono e chiedono alla gente
Dove stanno andando i Don Chischiotte ed i Sanchos?
Tu diventi una luna stregata, ci indichi la direzione nella notte
E durante il giorno ci lasci così, fingendo di viaggiare

Sarà stato di domenica o forse di lunedi
In qualche poema di Lorca, nei murales di Rivera
Nel mare di Hikmet, nelle parole di Galeano
E prima ancora di trovarti, ti perdo di nuovo
Sarà stato qualche giorno della settimana o forse qualche giorno festivo
Cartelli, striscioni, «stato chiuso» e sciopero
In qualche canzone di Akis Panou, o di Rasoulis che urla
Può cambiare Kemal, può cambiare

Ti ho cercat tanto, ho seguito le tue tracce
che mi hanno portato fino al Chiapas – guerrilla nella nebbia
In piazza Syntagma in milioni ti hanno toccata
E prima ancora in Iberia, Puerta del Sol e Catalunya
In Egitto ed in Tunisia sei stata fuoco e luce
In Messico ti hanno chiamata #YoSoy132
Salome sta abbandonando le sue vesti, la testa nel piatto
ma il precariato resiste
i lavoratori nelle acciaierie greche ‘siamo in sciopero, cabrones!’
E i minatori delle Asturie, “… hasta los cojones”
Gli studenti a Santiago e Montreal
perche l’educazione è un bene pubblico e gratuito
In Argentina le barricate come una volta
A Cochabamba “l’acqua non si vende idioti”
sto aspettando che tu arrivi como nel maggio del ’68
o come una canzione proibita di Oscar Chavez
Eri un libro incarcerato in Turchia
e un cronista morto a Homs, in Siria
In qualche posto ti hanno chiamata Zapata altrove Tupak Katari
Ti hanno chiamata Sandino, ti hanno chimata Che ed in Grecia ti hanno chiamato Aris

Sarà stato di domenica o forse di lunedi
In qualche poesia di Lorca, nei murales di Rivera
Nel mare di Hikmet, nelle parole di Galeano
E prima ancora di trovarti, ti perdo di nuovo
Sarà stato qualche giorno della settimana o forse qualche giorno festivo
Cartelli, striscioni, «stato chiuso» e sciopero
In qualche canzone di Akis Panou, o di Rasoulis che urla
Può cambiare Kemal, può cambiare

Words have to be hammered like nails.
Not to be taken by the wind
And when the time comes for you to choose a side
One of them to pull you and to push you back
Words have to carve like knives
Not to be castles in the sand, games of the wind
The aim is the mind, not the legs
In the Platea battles of this unequal war

The pen I am writing with is strange
and the more I think about it, them ore it looks like me
It is scarce of words, doesn’t speak a lot
But when it gets mad it cannot be controlled
It tells me “Motherfucker stop the bullshit
Find the courage and speak straight”
-And if they don’t listen? –I don’t care!
Start the engine and speed up
We are being controlled and bullied by
Some motherfuckers who happened to have money
They own ships, newspapers and media channels
And that pliers gets tighter and tighter on my neck
And now listen how they play this game
You probably already know the rules
With their tv channels an radio stations
They direct what we call “public opinion”
They say that what you thought for nuts
It has been ruled that they are actually acorns
And if you want to hold strong  in this war
You have to hit them with the words for your weapon

Words have to be hammered like nails.
Not to be taken by the wind
And when the time comes for you to choose a side
One of them to pull you and to push you back
Words have to carve like knives
Not to be castles in the sand, games of the wind
The aim is the mind, not the legs
In the Platea battles of this unequal war

Those motherfuckers have in their yard
Parties and politicians working for them
With speeches and lights they polish their face
They also know about the skeletons in the closet
And they are holding them from their balls
So when they are elected they’ll make them all their favors
Sometimes they are in the same families
Then you have to see how they act
And you believe that this terrorism
Is something called democracy
You also go with pride and cat your vote
And that’s where all your participation ends
Even the planet of apes laughs with you
For  fulfilling your democratic duty
And then everything is fine, well done fool
Four years in the cheers of this asshole
And then the big fest begins again
Social Cuts and joy of the employer
So don’t looking for hope over there
The word and the spring if you don’t find them you make them

Words have to be hammered like nails.
Not to be taken by the wind
And when the time comes for you to choose a side
One of them to pull you and to push you back
Words have to carve like knives
Not to be castles in the sand, games of the wind
The aim is the mind, not the legs
In the Platea battles of this unequal war

1